3. sundag i advent, og i dag møtte eg ein musemann!

 

Eg er heime med mamma på juleferie, og det er godt kan dokke tru.

I dag vart tre lys tent, men utan å synge eller deklamere Inger Hagerup sitt dikt. Men no er det berre eg og mamma som er heime, og vi kan både songen og diktet så inni granskogen godt, så då treng ein liksom ikkje synge. Ikkje det at det hadde blitt kleint heller. Vi gadd ikkje. Mamma seier sjølv at ho har stygg songstemme. Det er sjølvsagt berre tull, men ho påstår at ei jente sa til ho ein gong at ho sang falskt. Jaja, ho får berre tru det, men ho syng reint.

I kveld var det kyrkjeknonsert i Gursken kyrkje så eg tok på meg tversoveren min og fekk høre på Vyrde mannskor og Sirene. Onkel Odd-Kåre syng som det brakar i det koret, og det er ei glede å høyre på. Dei var flinke. Ja faktisk dritflinke! Eg likar mannskor. Ja, Sirene, som er eit jentekor, var flinke også. Mektig imponerande.

Under konserten, då det var att ein song så hørte eg ei svak stemme. Nett som om det kom frå ei lita mus. Men det var ikkje noko mus som laga lyden. Det var ein liten,liten,liten mann. Type 5. far i huset. Han var superfin med masse rynker og dei fornautige brilleglasa. Eg likar slike gamle briller. Eg vil ha slik når eg vert gamal. Men det eg ville seie var at han satt med den vesle kroppen sin og med dei svære øyreapparata og song musestille til "Mitt hjerte alltid vankar". Det var så fint. han var i si eiga verd, og eg byrja å stirre på han. Ikkje fordi han øydela konserten, men han heva den. Det var ultrafint. Kjempefalskt og skjelvande, men han fekk meg til å assosiere om ei svunnen tid. Eg såg føre meg han som liten gut med kortbukse og tversover, og kor han stod på julefesten sin og song for full hals. Eg vart så glad i denne mikromannen som sikkert var 100 år. Skulle ynskje eg visste kven han var. Då skulla eg tatt meg ein tur på besøk og sagt at eg diggar han. Han var ein eventyrleg skapnad. Ein musemann.

I morgon er det Sankta Lucia. Og mamma skal vere Lucia på Marin Teknikk. Trur nesten eg må få tatt bilete å legge ut. Og i morgon skal eg vere verdas stoltaste onkel å få sjå Signemora mi. vere Lucia i barnehagen. Eg elskar juleferie. Ekstra lang i år, fordi eg skal byrje i ny jobb over jul. Meir om det ein annan dag.

Dette blogginnlegget er dedisert til Sara, mi kusine, fordi ho masa slik om at eg måtte blogge, Neida Sara. Du

masa ikkje, men eg likte å skrive det.

God sundag, og god natt!

Farsdag!

Dei som kjenner meg godt kjenner til Mari og meg og Pablo.

Pablo likar å skate, og bur på barneheimen sin i Trondheim. Han elskar å henge på Torget og diggar å ræppe. Noko eg tykjer er megalol!
Uansett, så vil eg vise dokke kva denne guten gav meg i dag på farsdagen. Eg likar å starte dagen med frukt, og det visste han sjølvsagt. Etter frukta fekk eg kokt egg. Denne guten er berre heilt fantastisk!

Til alle eg kjenner som er fedre; HURRA! Dokke er kvardagsheltar!





HAUSTEN, den finaste dauden eg veit om

Hausten er den beste årstida eg veit om. Kva er vel betre enn ein tørr haustdag, med krystallklår luft og deilige fargar overalt. "Vi maler byen rød.."

Tirsdag etter at eg hadde vore vikar for ein frisk 10. klasse gjeng, som eg fekk glede av å undervise i nynorsk, kjørte kusina mi, Tine, og eg ein tur til ville vesten. Altså Sunnmøre. Eg elskar Sunnmøre, for finare plass skal ein leite lenge etter. Sjølv om ikkje mamma er heime, så har eg hatt fine dagar. Fått besøkt slekt og venner, og til og med fått oppleve Animasjonsfestival i Volda.

I det siste har eg forresten jobba i ein liten produksjon som laga ein reklamefilm om menneskehandel. Kjekt:) Ellers tek eg vikarjobb på diverse skular. Men eg håpar at jobben ordnar seg. Eg har hatt litt uflaks hittil, men reknar med at ting skjer snart.

Men eg må sjølvsagt reklamere meg sjølv. Eg er ein dritdyktig saftkokar. Eg laga plommesaft. Kokte plommer er ikkje falege for dei med allergi, så då laga eg nokren liter med saft av plommene som var på treet eg fekk av farmor då eg var liten. Eg er stolt og glad.

I morgon skal eg lage Brennsnut til Mariette, Knut-Erik, Signe og Elise og Tine. Blir kjekt.
Og i morgon skal Tine filme meg. Eg har eit lite prosjekt på gong, som eg gler meg veldig til å komme i gong med.





Forbanna allergi!



Eg klikkar! Ikkje fordi eg har haudeverk i dag, men fordi eg kom på noko eg har. Eg er nemleg allergisk mot plommer. Eg minnast før då eg spiste meg fordærva på Opal plommer. Eg spiste på meg diarè, så godt var det.
Eg er så forbanna. Har lyst å rope ut alle dei styggaste orda eg veit, og no medan eg skriv tek eg meg sjølv i å sitte å lage grimasjar og beveger hovudet litt fram og tilbake og til sida. Sann typiske eg-er-sint-rykkningar.
Kvifor har eg fått denne forbannelsen? Kvifor skal eg ha allergi mot det eg elskar mest av alt å ete?
Helvette altså! (Eg klarte ikkje å la vere å seie det. Orsak!)
Og ikkje nok med det, så er det flaut å heile tida seie; "Eh... eg tålar ikkje det".
I dag vart eg rett og slett forbanna, når eg kom på alt eg ikkje tålar. Berre sjå her:
-plomme
-eple
-sukkererte (kven faen er allergisk mot sukkererter, og kvifor har dette blitt så ultra urbant at det er i alle salatar)
-gulrot (kjenner at eg blir forbanna etter kvart som eg skriv)
-paprika
 
I tillegg til at eg har kryssallergi, så har eg også fått æra av å være ein av  dei 10% som har Rosacea. Ein hudsjukdom som gjer slik at eg ikkje tåler raudvin, kvitløk og direkte sol i andletet.
Forbanna dritt!
Sjølvaste prinsesse Diana og tidlegare president Bill Clinton har same sjukdom. Eg googla "Famous people with Rosacea". Berre for å få litt sympati liksom.

Det er sorg å ha allergi!



Affeksjonsverdi?! Både ja og nei!

I sumar har eg hatt den store gleda å gå igjennom hundrevis av kasser, posar, skap og skuffer for å rydde opp i min abnormale fangst gjennom barndomen. Eg takkar og bukkar for at eg fekk nytt rom då eg var tenåring, for hadde dette vore eit reint barnerom+tenåringsrom hadde det nok vore meir å rydda/kasta.
Når ein sit å vurderar om det ein finn skal kastast eller takast vare på, er ein noko nervøs. Fyrst legg ein noko i ein haug som ein kanskje-kanskje skal ta vare på. Så går eg ut av døra og skal hente meg til dømes eit glas vatn, kjem attende og kastar heile skiten. Altså, ein kan med trygg sikkerheit slutte å lure og fundere på om noko er verdt å ta vare på.
Men noko har eg valgt å ta vare på, heldigvis, andre ting skal eg no ta eit varmt adjø til. Her er noko av det eg har liggande

Denne bamsen, med det kjekke hjarte, fekk eg av Vibeke då eg var 9 år. Det skal eg sjølvsagt aldri kvitte meg med. Det heng over senga mi den dag i dag. Eg er veldig, veldig glad i det. Affeksjonsverdi på topp!

Denne vamvittig vakre påskekanina som eg fekk av Mariette då eg var liten, er fortsatt på rommet. Dog ikkje framme på den mest synlege plassen, men lett tilgjengeleg i ei skuffe.

Dette er rotta som Lars-Ove og eg laga i 9. klasse. Ole-Jonas var ei grøn rotte som levde blant elevane på IHU år 1997. Den blei tråkka på av Linda, og deretter innerama. Om eg skal kvitte meg med denne slit eg fortsatt med. Den ligg i alle fall innerst i skuffa, så får ein sjå kva som skjer.

Denne påskekyllingen fekk eg av ei venninne som heiter Maria. Den er nydeleg, og eg likar den veldig godt. Maria Parr har no blitt ein kjent forfattar i etterkant, så affeksjonsverdien er i alle fall nokså stor. Den ligg trygt og godt på plassen sin.

Denne hånddukka kjøpte mamma og pappa til meg då dei var på Jersey for mange herrens år sidan. Staven er knekt, så det er litt vanskeleg å få heile kroppen opp. Men den har absolutt, så til dei grader affeksjonverdi.

Denne tåteflaska fekk eg med Ellinor og Silje då eg var 16. Den inneholdt nokre Magic kondomar og eit kjekt brev. Denne mener eg på har mista litt av kvaliteten, så eg tek ut brevet og kastar flaska og kondomane (kondomane gjekk ut i august 2007). Eg er verkeleg lei meg, men håpar på forståing.


Ein ting eg aldri kjem til å kaste er desse breva, lappane og uendeleg mange skriva eg har fått frå venar frå fjern og nær. Dei var fyrst i ein konvolutt, deretter i ein pose, som der igjen blei til ein stor papirbag, og som har blitt til enda meir. Uansett dette kastar eg aldri, og det skal stå på barndomsrommet mitt slik at eg kan minnast alt det kjekke som har skjedd når eg kjem heim på ferie.

Som sagt, noko kan kastast, og noko må ein rett og slett behalde. Men eg har kasta 6 bossekkar, så eg har vore flink.

Eg vert rett forundra av så mangt



Mamma på sin AB-Circle. Sykt elsk! Tnååw!! LOL!!!


Etter at eg har jobba nokren år som lærar vert eg stadig forundra over korleis ungdomane skriv og komuniserar seg i mellom.
Når ein skal kommentere eit bilete kan ein finne kommentarar som til dømes: "nwååå søta" eller "sykt elsk". Eg set eit spørsmålsteikn på korleis ein skal uttale ordet "nwååå". Kvifor er den w-en der? Og ikkje nok med det så kjem det også ord som; "tnååw" , "nååw", "aaw", "naww". Det er liksom på mote å lage slike rare ord med W-ar i seg. Var på ein måte lettare før då ein kunne gi ein kommentar på eit bilete med ord som; "kult!", og ein kunne også driste seg å skrive ordet  "SJUKT!"
Men når det er sagt så høyrer ein også dei engelske forkortningane LOL og OMG i annakvar munn hjå dei unge. Spanande må eg seie!

Eg vert også forundra over veret no i sumar. Eller forundra vert eg forsåvidt ikkje, for det er jo ikkje noko nytt at regnet høljar ned, men fader vår for eit dritver. Eg var ute å bilte, som mormor kallar det, og då hagla det. Mamma vart reint frå seg fordi eg berre hadde sumardekk. Ja, ein kan attelete seg for mangt.

Eg tenkjer også av og til på kor rar eg sjølv er. Her om dagen fann eg ei diktsamling, "Kvitsymra", som ein kompis og eg laga på vidaregåande. Eg ser at eg ikkje har forandra meg så mykje gjennom dei ti åra. Eg er fortsatt like rar, og det forundrar meg også ein liten bit.

Eg vert også litt forundra over mamma som vert påvirka av TV-shop. Det nyaste som er kome i hus er noko som heiter AB- Circle, som visstnok skal gje magemusklar av nye dimensjonar. Eg ser fram til å sjå resultatet på meg når sumaren er over. MEGALOL!!

No syng sumaren på siste verset, men heldigvis er det nokren veker igjen. Men tida flyg det er heilt sikkert. OMG!!
Stikkord:

Festival

På laurdag som var, var det den årlege Hidsfestivalen. Ein rockefestival midt oppe på fjellet på øya mi. Det er så genialt, at eg faktisk ikkje klarer å få sagt det. Eg likar tanken på at nokon har tenkt;

"Her oppe, midt oppe på fjellet i en dal, lagar vi rockefestival"

Vi starta i Hytta til onkel Odd-Kåre og tante Synnøve og kosa oss med sol, krabbe, reker og gledje. Mamma og eg dansa litt Michael Jackson, og vi song både den norske og svenske bursdagsongen til Marieke som fylte år. Ein heil bråte av venar kom innom før vi la i veg opp mot fjellet i minibussar. Onkel Odd-Kåre kunne fortelje at heile 30 stykker hadde signert i hytteboka.

På festivalen spelte Fatty Sunroad (Feite Solveig), eit av dei kulaste banda på Møre. I tillegg spelte Number Seven Deli, med Johnny Hide i spissen.

Neste festival blir på Gidske, og det gler eg meg til! Eg har sjølvsagt støvlane klare. Og så har eg lært av Therese at ein også bør ha våtserviettar, for ein må som regel på do ein heil del på slike kveldar...




Eg kjenner tre truseterroristar


Bror min og eg nyfriserte tidleg på 1990-tallet. Før eg tok føflekken faktisk


Ein gong då eg var liten hende det ein storebror fryktar mest.
Det var på den tida då boxershorts var ukjent, så det einaste ein kunne bruke for å holde luren på plass var truser. Slike som ein tenker er typiske bestefar sine.
Bror min og hans to venar, Jeanette og Dani var ekstremt opptatt av truser og tarmgass. Det ein også omtalar som fising og promping. Dei gjorde mykje ugagn. Det gjekk i alt frå å legge sopp i trusene til naboen Nannis, til å være usedvanleg opptatt av fisen til kvarandre og andre. Dei brukte gjerne å fise på ein sofa eller madrass, og gjerne merke fisen med ein tusj. Slik dei gjorde på madrassa til Jeanette. Eg minnast då vi var på besøk med mormor, og Thomas var skråsikker på at mormor sin gammalrosa sofa var full i fis. Som storebror blir ein sjølvsagt flau og litt småforbanna, når ein opplev at broren tar ut si interesse så krosalt.
Men det eg bestemte meg for å skrive om i dag var då eg hadde gym på skulen, og kom nydusja og skulle ha på meg ei rein truse. I det eg tek tak i den og skal trekke den på meg, ser eg at heile insida av trusa er dekt av hundretusen små tusjestrekar i fargen brun. Og når eg kom heim og sjekka resten av trusene mine var søren meg alle saman behandla på same måten. Hundretusen små tusjestrekar av fargen brun utført av dei tre terroristane. Det var heldigvis ikkje vannfast. Flaks for meg liksom!

GYL(D)NE TIDER

I dag hadde klassa mi revy og avslutning. Revyen hadde namnet GYL(D)NE TIDER, og du verden for ein revy. Eg har aldri vore så stolt over elevane mine nokon gong. Alle leverte med song og dans, teater og show. Dette gjorde godt. Takk for alle gode orda eg fekk frå foreldre og elevar. Takk for nydeleg solosong og vakker dans. Fantastiske prestasjonar på sketsjar. Eg er imponert.
Avslutter med teksten til den vakre songen frå "Så som i himmelen", som ein elev song så uendeleg vakkert i dag. Det kjem eg aldri til å gløyme...

"Det är nu som livet är mitt
Jag har fått en stund här på jorden
Och min längtan har fört mig hit
Det jag saknat och det jag fått....

...Jag vill känna att jag lever
All den tid jag har
Ska jag leva som jag vill
Jag vill känna att jag lever
Veta att jag räcker till"

Snart sumarferie! DEILIG:)

"Tenk at no er dagen her..."



Du verden for ei lang stund det er sidan eg har skrive her inne. Eg hadde vel eigentleg mest bestemt meg for å ikkje blogge, og tenkte at det var noko berre fjortissjenter gjer, men kva hondi, som vi seier på ytre søre Sunnmøre, Eg bloggar litt i dag igjen..
Sidan sist har det hendt mykje snadder skal eg berre fortelje dykk.
Eg ha levd i ei boble ei stund.
Ha vore så heldig å få vore på VIP på semifinale på Telenor Arena, og spist meg feit (?)på mat. Eg har saman med mi vakre venninne, Ingeborg vore assistent og rulla terningar for ESC-antrekka i Dagbladet. Eg dressa meg opp i smoking og opplvede gåsehudfaktor og fekk med meg at Tyskland vann. Eg har vore på artistfesten på Plaza og dansa med artistar frå land eg trudde berre var oppdikta for Grand prix. Eg sang og dansa på scena også, noko eg ikkje var fult så glad for når eg vakna sundagen etter. Eg har gitt vår alles Alexs ein klem og fortalt at han er ein KONGE! (Han var forresten ganske så stram i kroppen. Eg som trudde han var berre ein smal hengslette sak, som meg...) Eg har gjort mykje kjekt.
Eg har overnatta ute i det fri saman med Eirik, Lars og Sindre i Nordmarka, og vakna av ein gjøk som gol KOKO!! Vi sykla oppover og oppover til vi kom fram til Kopparvanghytta.
Fantastisk!
Eg har vore på musikkensdag og leika meg med mange gode vener!
No for tida lagar vi revy, og eg spring rundt og instruerar elevar til dei raraste roller ein kan tenkje seg.
Eg har hatt besøk av Mariette, mi kjære syster, som var på skrivedans-kurs. Heilt fantastisk det og skal eg berre fortele dykk!
Eg skal heller ikkje gløyme 17. mai som eg elskar. Eg gjekk i tog med elevane mine og fekk ståpels når eg kom opp forbi Stortinget og såg heile Karl Johan full av flagg og menneskjer. Eg er så glad i Noreg. Det er eit vakkert land

I dag har eg fire -4- venar som har burdag; gratulerer til Sara, Hetti, Ulrikke og Walid!!
No skal eg på sommarfest med jobben. Min siste fest på skulen eg jobbar på. Neste år er det andre ting som lokkar:)

Og i dag er dagen komen; FOTBALL VM!!! HURRA! Heia India!

ha ein herleg dag og helg:)

Les mer i arkivet » Desember 2010 » November 2010 » September 2010
hits